Wie ben ik?

Hoe ouder ik word, hoe vaker ik mij afvraag, welke dromen hadden mijn ouders?
Waar hebben opa en oma elkaar ontmoet? Mijn opa sterft in 1987 aan longkanker, wat denkt hij, zodra hij dit nieuws te horen krijgt? Legt hij het bijltje erbij neer of gaat hij vechten om beter te worden? Hoe ben ik als 3-jarige peuter? Ik heb foto’s van die tijd en zie een vrolijk kind, maar ben ik dat ook?

Op sommige vragen kan ik gelukkig nog antwoord krijgen. Ik interview mijn moeder, mijn schoonouders of een tante en schrijf het aangrijpende of ontroerende verhaal. Ik leg het vast in een plakboek.
Ik vind het leuk om er, samen of alleen, in te bladeren en regelmatig komen er nog meer waardevolle herinneringen boven.

Ik vul het familiealbum steeds aan met grappige, vrolijke of verdrietige verhalen.
Fotograferen is mijn hobby en ik plak foto’s in het boek die bij het verhaal passen. Ik fotografeer mijn familie, onze huisdieren, de bossen waarin we wandelen of voorwerpen die voor ons belangrijk zijn. Bijvoorbeeld het suiker- en melk stelletje van oma, een schilderij aan de muur of de ring die mijn moeder van mijn vader krijgt als ik net ben geboren. Af en toe schrijft iemand een anekdote in het boek of een lief verhaaltje over iemand uit de familie. Dit met de gedachte: ‘Zeg het nu, voor het niet meer kan!’

Jarenlang werk ik in de detailhandel. Wanneer in 2016 het bedrijf failliet gaat sta ik opeens op straat. Het is een uitdaging om weer invulling aan mijn leven te geven. Ik leer vooral dat er meer in het leven is dan werken. Ik heb een privéleven, ik kan daar nu volop van genieten. Ik heb opeens vrije tijd.

Ik volg een uitvaartopleiding en de opleiding senioren- en levenscoach. Tijdens de coachopleidingen moet ik veel schrijven en dat vind ik heerlijk om te doen. Ik typ maar door en ik leer steeds meer over mijzelf en het leven. Ik schrijf o.a. het levensverhaal van een bijzondere man uit de buurt, een verslag van een coachtraject met een 84-jarige sportieve dame en meerdere reflectieverslagen. Tijdens mijn examen wordt door de docente gezegd: ‘Rosanna kan leuk schrijven.’ 

Ik start mijn praktijk Mevrouwsmith.nl. Met veel liefde help ik senioren. Maar ik mis iets. Ik begin korte verhalen te schrijven. Ik schrijf vooral over mensen die ik onderweg, tijdens het wandelen met Joep, mijn flatcoated retriever, tegenkom. En over mijn 92-jarige achterbuurvrouw die onverwachts in het ziekenhuis terecht komt. Ze is bang en zegt: ik raak mijn herinneringen kwijt…… Zie mijn blog: Hoe het begon.

Ik volg een schrijfcursus en in september 2019 besluit ik het roer om te gooien.
Zie mijn blog: Het roer gaat om!

Schrijven en herinneringen vastleggen wordt mijn missie. Naar verhalen luisteren, mij inleven in wat jij mij vertelt en daarna het verhaal schrijven. Ik maak foto’s van de hoofdrolspeler, de omgeving, de hond, of een dierbaar voorwerp. Deze unieke combinatie bundel ik in een boek.
Een waardevol boek die je kan invullen met bijzondere, emotionele of vrolijke gebeurtenissen.
Ik houd ruimte vrij voor een gedicht, een grappige anekdote of een kindertekening.
Je kan een dierbare vragen iets over jou te vertellen. Vertel het elkaar nu, nu het nog kan.
Zoals Diggy Dex zo mooi zingt:

Wacht niet om te lachen
Wacht niet om te zeggen
Aan diegenen die je lief zijn
Blijf je hier bij mij
Wacht niet om te dansen
Wacht niet om te vallen
Wacht niet tot secondes overgaan in een minuut
Want alles ja alles is nu

Wil jij ook herinneringen vastleggen? Je verhaal nalaten, zodat de (klein)kinderen zich niet hoeven af te vragen hoe jij in het leven staat, wat je hebt meegemaakt, hoe jullie elkaar hebben ontmoet of wat je dromen zijn.
Jezelf op de bank nestelen en je eigen boek doorlezen. Herinneringen ophalen, met een glimlach of en traan op je gezicht.
Of samen met oma of je vader, aan de keukentafel, zijn of haar boek doorbladeren.
Waardevolle momenten, om met een warm gevoel op terug te kijken, als een dierbare er niet meer is. 

Wil jij dit ook? Neem contact met mij op en ik schrijf het verhaal met jou, of je lieve moeder of opa in de hoofdrol.