Mijn 92-jarige achterbuurvrouw belandt onverwachts in het ziekenhuis. Ze vreest dat ze nooit meer thuis zal komen. Haar veilige omgeving met dierbare herinneringen is ze op dat moment ineens kwijt. Het maakt haar bang en verdrietig.
Dit ontroert mij en ik begin erover te schrijven. Ik besluit haar herinneringen vast te leggen.

Elk bezoek in het ziekenhuis levert een grappig of ontroerend verhaal op. Ik schrijf over de mooie uitspraken die ze doet, zoals: de ontmoeting met haar man, over de oorlogsjaren en over de wensen die ze nog steeds heeft in haar leven. Als jong meisje wilde ze graag naar Afrika om te werken, de wens om iets voor arme mensen in Afrika te betekenen heeft ze nog steeds. Ze doneert regelmatig geld en haar kleding levert ze in voor mensen in Afrika.

Af en toe maak ik een foto. Van haar gezicht, als ze achter de rollator loopt of van onze handen die elkaar vasthouden. Bij elk verhaal plaats ik een bijpassende foto. Ik print de verhalen voor haar uit, ze wil de papieren, waarop ik het verhaal schrijf netjes houden. Ik maak gaatjes in de papieren en stop het in een blauw plastic mapje. Ik plak er een hartje op en schrijf op de sticker: “Mijn verhalen.” 
Elke keer glundert ze wanneer ik een verhaal in haar mapje plaats. Ze hecht veel waarde aan haar boekje vol herinneringen. Ik moet haar beloven dat haar mapje later mee gaat tot aan haar graf. Daarna mag ik het aan haar familie overdragen.

Langzamerhand groeit het verlangen bij mij om hier mijn werk van te maken.Ik luister graag naar verhalen. Ik zie mensen opbloeien als ze hun verhaal vertellen, ze gaan stralen en ze vinden het fijn als er naar ze geluisterd wordt. Het schrijven ga ik steeds leuker vinden, want ik kan hun woorden vertalen naar een verhaal. Het geeft mij zoveel voldoening om te verwoorden wat mensen bedoelen en hun er  blij mee zien worden. De mooiste herinneringen komen boven als we in gesprek zijn.

Dagelijks loop ik met Joep, onze flatcoated retriever, in het bos en onderweg hoor ik mooie verhalen. Ik ben open en toegankelijk, mensen die ik onderweg tegenkom vertellen graag hun verhaal. Ik groet iemand, we raken in gesprek door de honden en regelmatig prikkel ik die mensen om een verhaal te vertellen. Ik stel een vraag en die beantwoorden ze graag.  Als het verhaal mij raakt, gaat de pen bijna als vanzelf over het papier. 

Het is waardevol om je herinneringen na te laten voor je dierbaren. Voor de nabestaanden is het troostend om jouw verhaal te lezen. Zo is het idee ontstaan: herinneringen vastleggen in woord en beeld. 
Een naslagwerk over een periode in jouw leven die je nooit wilt vergeten. 
Met een glimlach bladeren in jouw boek met verhalen en foto’s.
Mooie uitspraken, anekdotes, een gedicht of een favoriet liedje. Alles is bespreekbaar.