Ja, je leest het goed, Boomer is niet langer alleen een actief, vrolijk en intelligent hondje maar ook een (meestal ouder) persoon met ouderwetse denkbeelden en conservatieve opvattingen. Het woord is afgeleid van de naam babyboomers, de generatie die na de oorlog geboren is en opgroeit in zogenaamde vrijheid. “Maar waar ben ik de afgelopen tijd dan mee bezig geweest?” vraag ik mij af. Ik heb deze betekenis van Boomer nooit eerder gehoord. Zit ik dan zo in mijn eigen wereldje? Ik bivakkeer inderdaad in mijn jaarlijkse winterdip, de dagen zijn kort en koud, ik verlang naar het voorjaar. Ik wil warmte op mijn ouder wordende botten. En vooral veel zonlicht in plaats van het donkere trieste beeld van de afgelopen tijd. Ik wil uit deze depressie komen. En wie ben ik, flitst er steeds door mijn hoofd. Dit bericht maakt het nog verwarrender. Ben ik nu ook nog een Boomer? “Boomer is het woord van de Dikke van Dale in 2019”. Ik lees deze zin op mijn telefoon, op Teletekst, dit blijkt een typisch kenmerk voor de Boomer te zijn. Mijn man werd vorig jaar uitgelachen, door zijn collega’s: “Haha heb jij teletekst op je telefoon staan? Dat kan echt niet meer.” Ik heb installeerde meteen NU.nl, maar kijk nog steeds op Teletekst. Ik loop hiermee het risico dat de jongere generatie: “Oke Boomer”, tegen mij gaat zeggen. Waarmee ze bedoelen: “Lees maar lekker door ouwe.” Maar Teletekst is nu eenmaal kort en overzichtelijk, ik zit er een beetje aan vastgeroest. De Boomer schijnt zich niet druk te maken om de klimaatverandering: “Het valt allemaal wel mee,” zegt de gemiddelde Boomer. Aha, ik ben toch geen echte Boomer. Ik lig er niet wakker van, maar het baart me wel zorgen. Ben ik dan een beetje Boomer? Afgelopen week zag ik een interview met acteur Marcel Hensema en cabaretier Dolf Jansen. Marcel vertelt over zijn nieuwe theatervoorstelling “Alles in de Hens”. Hij wordt 50 jaar en worstelt met het ouder worden. “Vroeger was het een biertje en we lullen er niet meer over”, zegt hij. “Ik praat nu over mijn emoties. Ik ga alleen wandelen en mijn kop komt tot stilstand en daar vind ik rust.” Hensema zit in de “midlifecrisis”. Hij heeft geen behoefte aan een jongere vrouw of een sportauto maar hij vraagt zich wel af: “Is dit het nu?” Deze zoektocht laat hij zien in zijn voorstelling. Marcel Hensema heeft ook last van stemmingswisselingen. Anderhalf jaar geleden was hij somber en bozig. Dat mannen daar ook last van kunnen hebben, wist ik niet. Maar ik wist ook niet dat vrouwen in de midlifecrisis terecht kunnen komen. Is de overgang alleen niet voldoende? Waarom moeten wij, de vrouw het allemaal krijgen? Opvliegers, vergeetachtig zijn en sneller prikkelbaar. Prikkelbaar zijn komt ook door mijn hooggevoeligheid, maar dat heeft niks met ouder worden te maken. Ik hou het in deze column alleen bij ouder worden, dat is al ingewikkeld genoeg. Een paar jaar geleden gingen mijn man, Marcel en ik naar de voorstelling van acteur Huub Stapel: “Mannen komen van Mars en vrouwen komen van Venus.” Grappige en herkenbare situaties schetste hij in zijn show. Wij keken elkaar soms verbaasd aan, want het schijnt vaker voor te komen dat de vrouw de rommel die op de trap ligt meeneemt naar boven, bij ons juist niet, ik stap er over heen. Mijn man pinkt een traantje weg tijdens de Kerstspecial van All you need is love, ik niet. Marcel, mijn man gebruikt roze lekker geurende deodorant en ik een geurloze roller. Hoe zit dat dan? We passen niet in een maatschappelijk hokje, dat vind ik prettig. Ik hou van vrijheid, niet van krappe hokjes. Van vrijheid houden past wel weer bij de Boomer. Wie ben ik dan? Een vrouw tijdens de overgang met een midlifecrisis, Boomer-achtige trekjes en een strengetje mannelijke hormonen? Of ben ik een vrouw met onzekerheden, twijfels en levensvragen? Waarom denk ik hier überhaupt over na? Wat maakt het uit wat voor label op mij geplakt wordt? Ik ben ik, soms blij, soms verdrietig, soms gelukkig, soms onzeker. Heerlijk om even te filosoferen over mijn leven en dan uiteindelijk tot de conclusie komen dat ik gewoon een mens ben.