Er zijn van die vragen die je niet stelt, omdat je bang bent iemand te kwetsen. Eigenlijk  ben je wel nieuwsgierig, maar stel het is pijnlijk voor iemand, zou je het dan wel doen? Mijn oprechte belangstelling wint het vaak. 
Iemand heeft altijd de keus om niet te antwoorden. Ik kom er door vragen stellen achter dat mensen het meestal fijn vinden om antwoord te geven, mits de vraag eerlijk en oprecht is. 

Een lesbisch getrouwd stel die bij mij in de buurt wonen krijgen voor de 2e keer een baby. Ik vraag: ‘Hoe hebben jullie dat gedaan? ‘Via een donor’, vertellen ze enthousiast. ‘We weten niet wie de beste man is, maar hij is wel van beide kinderen de biologische vader.” Ik vertel hen waarom ik het vraag:

Een kennis van mij wil graag een kindje, maar ze heeft geen relatie. In haar vriendenkring komt haar kinderwens regelmatig ter sprake. Een vriend van haar zegt op een dag: ‘Ik wil mijn zaad wel leveren.’ Ze denkt er 2 jaar over na. Weloverwogen besluit ze om BOM-moeder te worden.

Haar vriend arriveert met zijn potje sperma. Zij brengt het met een spuitje in. 
Ze ligt een kwartier met haar benen in de lucht en wat denk je? Meteen zwanger. 
Geweldig toch? Ze heeft een prachtige zoon. 

Ik heb nooit een kinderwens gehad. Maar stel, je hebt moedergevoelens en geen partner, dan is dit toch een mooie manier om zwanger te raken? Heel bijzonder dat het de eerste keer lukt. Het moest zo zijn.
Ik zie nog de blije, ongelovige blik in haar ogen toen ze het vertelde. 
‘Ik ben zwanger,’ zegt ze. ‘Wat? Hoe kan dat zo snel?’ roep ik enthousiast. Ze is ontroerd als ze het vertelt, maar ook dolgelukkig. ‘Gefeliciteerd!’ zeg ik uiteindelijk. ‘Het is je van harte gegund’. 

Zo zie je maar, als je echt iets heel graag wilt, dan lukt het je ook. Een kwestie van omdenken. Leef je eigen leven, doe waar je gelukkig van wordt. Je leeft tenslotte maar 1x.