Midden in de nacht word ik badend in het zweet wakker. Ik kijk om mij heen, ik zoek naar mijn gedachten in een verwarrend brein. Wat is er aan de hand? Langzamerhand komen flarden boven. Onrustig ga ik rechtop zitten. Tot de hele waarheid zich zonder eufemismen binnendringt in mijn hoofd.

Ik loop naar het toilet, neem een slok water en kruip snel weer in bed, maar de slaap is vertrokken. Ik kan hem niet meer vinden, ik woel en draai. Sombere gedachten krijgen de kans om met mij aan de haal te gaan. Stel dat ik iemand met het coronavirus besmet? Wat als ik het coronavirus krijg? Wanneer stopt het virus? Hoeveel mensen zullen er ziek worden of doodgaan?

Streng spreek ik mezelf toe:  ‘Je hebt jezelf beloofd vertrouwen te houden in het leven. Zie de lichtpuntjes in deze donkere nachten!’ Ik draai me nog een keer om en denk aan de toespraak van premier Rutte.Een eerlijk verhaal, de ernst van het virus wordt niet achtergehouden. Ons land wordt gewaarschuwd voor de gevaren, we moeten afstand houden, niezen in onze elleboog. Hij vraagt ons om voor elkaar te zorgen.

Als ik een paar uur later in het bos loop met Joep, merk ik al verschil. We zwaaien met een glimlach naar elkaar. En als we een praatje maken zorgen we voor voldoende afstand. Gevoelsmatig is er minder afstand dan ooit. Er is saamhorigheid. Dat is de grote winst. De natuur is nog nooit zo aanwezig geweest in mijn beleving. Het ontspruitende groen van de lente lijkt groener, de vogels zingen harder, ik zie meer soorten vogels dan ooit, de narcissen bloeien uitbundig. Ik zie kikkerdril van een meter bij een meter in de sloot liggen.

Liep ik hier aan voorbij door de jaren heen? Heeft de natuur meer kans nu de wereld stiller is? Ervaar ik meer omdat ik minder ruis hoor op straat? Is dit wat de natuur ons wil laten zien? Gaan we back to basic? Kunnen we op adem komen, na die hectische tijden? De jaren dat we alleen maar druk zijn en zoveel moeten? We komen letterlijk en figuurlijk op adem. De lucht die ik inadem voelt frisser en schoner. De wereld om mij heen straalt rust uit.

De wereld zal na deze pandemie nooit meer hetzelfde zijn. Ik geloof in betere tijden, meer verbinding met elkaar, meer rust, meer gelijkheid. Ik hoop dat we het gevoel van saamhorigheid nooit meer afleren. Ik wens ons toe, dat de spontane initiatieven om elkaar te laten zien hoe we elkaar waarderen, zullen blijven oprijzen.

Morgen zal het anders zijn, als het virus onder controle is. Ik kijk reikhalzend uit naar morgen………